Derya Tek

birçok yerde ilk okunması gereken kitap diye dehşetle önerilen ayriyetten bay buk imzalı kitap yazarın ilk okuduğum kitabı değildi.bahara kadar bekle bandiniyi okumuştum ilk.ama ilk okunması gereken buymuş gerçekten olsun pişman değilim(:bandini masum,dinine bağlı,çelişkili,sevdiği kızın başkasını sevdiğini bilerek her şeye rağmen ondan vazgeçmeyen,vazgeçemeyen merhametli,sadık aşık-keşke binlerce gerçek bandini olsa diye düşünüyor insan.-ve camilla.aptal meksikalı.çok sinirlenmiştim okurken.en çok da bandininin merhametine o bitmek bilmeyen güçlü sevgisine..ilk başlarda sıkıcı gelsede sakın yılıp bırakmayın çünkü ilerleyen bölümlerde merak içinde kitabı okuyup bitirmeniz an meselesi.tabi sindirerek okumak makul olanı (:
23 Haziran 2010 21:33   (3 puan) (0 yorum)

by buk'un ölümsüz ilham perisi.merhametli,uysal bi o kadar da yaratılışa realiteye isyankar bir duruş.hayata dair tamamıyla farklı bir bakış açısı.fante ve buk'u okuduktan sora gerçek yaşama adapte olmak zor.ilk başlarda ne kadar aykırı gelselerde onlar yaşamın en içinin sorgulayıcıları.yüzleşemediğimiz gerçekleri çekinmeden ortaya çıkarabilen çözüm üretebilen yazarlar.onların okuyucusu olmak ayrıcalık.geç de olsa yalnız olmadığımızı anlıyoruz onunla.arturo dominic bandiniyle.ya da istediği gibi A.D.Bandini...
23 Haziran 2010 21:21   (1 puan) (0 yorum)

karşılaştığım ilk şiiri olan aynı zamanda nilgün marmara'ya ithaf edilen harikulade dizeler; Sevgi en solgun mevsiminden geçiyor belki de ve biterken bir kahramanlık çağı bu kanlı operayı seyrettiğim alevlerle gölgelenmiş aynadan kendime tutkun ayrılıyorum. Loş ışıkların altında birbirlerine kırık dökük aşk öyküleri anlatan orospu mesihlerden geçerken... Bu artık son kez dokunuşum akşamın parmak uçlarına. Ey uyumlu şizofrenler hüzünlü benciller bağışlayın bana bu akşamı... Kimsesiz çocukların gözlerinde seyrettiğim bu akşamı. Birkaç randevu için beklettiğim intiharım ve umudun kan kıyısından gelen kadın için bağışlayın. O esirgeyen gülüşü ve köpüklü eşarbıyla gelirdi çünkü umudun kan kıyısından gelirdi. Ve artık cüzzamlı çocukların yüzlerini okşayan elleri savruk yılların soldurduğu bedenime dokunsa kaygılanmazdı... Sevgi en solgun mevsiminden geçiyor belki de çünkü dönemem bir sokak köpeği gibi zehirlediğim yalnızlığıma... Ve karşılıksız acılarda boğulurken gülüşüm beni sana gittikçe bağlayan utancına sakla hüznünü, bana çirkinliğimden ve tarihimden uzak bir ölüm getir... özentisiz ve kendine hayran olmayan bir ölüm gözlerin ve sesin kadar kesin olan bir ölüm... En solgun mevsiminden geçiyor sevgi unut beni unut, belki de terk ettiğin son cehennemdir bu. Ve akşam... yoksul anıları aydınlatırken ansızın sesine vurulan kör bir kemancı kadar ince ve dokunaklı olan bu akşam başka kıyılarda güneşlenen bir alacakaranlık olsam da savruk yılların soldurduğu bedenime dokun Sesini bağışla bana dağılan hayatıma bu akşamı bağışla.
22 Haziran 2010 22:14   (3 puan) (0 yorum)