Şizofren Aşka Mektup

fazla romantik okurken beni biraz baydı ama sevdim sanırım

80.sayfa da bıraktım. şizofrenlere bile tavsiye etmem.

daraltıcı bir kitap

Seni sevmek, bir babayı, bir canyoldaşını, hayatının sonuna kadar yanında oldugunu bildiğin güvenilir bir dostu, ilgiye ve şefkate doymayan çaresz bir küçük çocuğu ama en çok da tutkulu, kıskanç ve yüreği sonsuz mavliklere akan deli bir aşığı sevmek gibiydi_Depresif ruh halini yaşayan bir yazar olsa da maviyi dillendirebilmeyi başarmış.....

unutuş saatleriydi bunlar,
insan kardeşlerindi sana seni unutturan..
ölüm vardı her şeyin sonunda,
ama ölümün arkasında hiç ölmeyen aşkın vardı...
sevinirdin bazen, gülerdin,
ama içinde bi yer hiç durmadan kanardı...
sen kendini ne kadar çok unutsan da,
o dinmeyen sızı sana yine seni hatırlatırdı...
koşardın sevgili sanıp dünyaya,
koşardın onaki kendini tamamlamaya...
ve sevgili seni eksik tanıdıkça,
sen onu daha eksiksiz severdin....

sürrealist bi kitap galiba : )

hiç beğenmedim.bu kitap için bir çaba sarfetmenize değmez....çok gereksiz.şizofrenleri de çok iyi anlattığını düşünmüyorum.tavsiye etmiyorum...

okumakla bişey kazanılamayacak bir kitap

Okumakla birşey kaybedilmeyecek bir kitap.

Ve sana hayattan daha kötü davranamazdım

herkesin aslında kendinden birşeyleri bulabileceği bir kitap,bence hepimizin bir köşesinde var sanırım ;)