Masumiyet Müzesi

İnsanın içini titreten etkileyici aşk öyküsü!!!

Bu kadar tutkulu sevmek veya sevilmek nasıl olur acaba diye düşünmeden yapamıyor insan?

Dolu dolu aşk!

'Herkes bilsin çok mutlu bir hayat yaşadım!' Sanırım en çok bu sözcükler derinden etkiledi beni. Kendime dair, hayata dair bir şeyler bulduğum sürece, elimden düşürmeyeceğim, tekrar tekrar okuyup ezberleyeceğim bir kitap...

Okurken zaman zaman bırakmak istediğim kitap..Ama sona doğru keyifliydi.

Bazen Füsun üst üste iki gün aynı kıyafeti giyer,
ama gene de değişik görünürdü..

Masumiyet Müzesi'ni okuduktan sonra eserden ilhâmla bir deneme yazmıştım. Sizlerle paylaşmak istedim. :)

***

FÜSUN

[Çukurcuma’daki o mayıs akşamı, hava iyice kararmış, yağmur dövüyor camları… Aşkın kederi üzerinde. Elindeki güller, üç yüz otuz dokuz gündür görüşememenin, insanın içine, sokaklara, Merhamet Apartmanı’ndaki dairede bulunan eşyalara vuran iç huzursuzlukları dağıttığının bir vesikası. Yemek odasıyla üst kattaki banyo arasında dört buçuk adımla on yedi merdiven basamağı. İki kişi arasında bulunan uzaklığı ise mesafeler ölçemiyor. Kız çoktan evlenmiş. Adam bedbaht. Soluyor güller.

Merhamet Apartmanı’ndaki aşk dolu günleri hatırlıyor şimdi. Yasak meyve hep mi tatlı gelir insana ve imtihanı hep mi kaybeder insan? Adamın içinde garip bir zan; sokaklarda, parklarda, köşe başlarında onun hayali, gölgesi… Girince, yüzüne onun acısının vurulduğu yollar. Hayatı evliliğe açılacakken araya giren reşit (ama memnu) bir aşkla bozulan düzen.]

Artıyor kederim. Artıyor, dinmiyor, bitmiyor seninle geçen sensiz günlerim. Hafızamın tenha yollarında, bir pazar sabahı, Kadırga… Ellerin kaybolmuş ellerimin yalnızlıklarında. Gözlerinin maviliğine düşmüşüm, çıkamıyorum. Ruhumda birbirini kovalayan bin bir fırtına, konuşamıyorum. Anlatamıyorum güzelim. Sadece ölüyor, ölüyorum.

Çok zaman sonra, seninle paylaştığımız o çok sınırlı anlar hatırıma geldikçe battı içime her şey. Çınar Mahallesi’ndeki pastaneye çıkan uzun merdivenler, sonrasında mutlu yalnızlığımız… Bir ilkbahar sabahı, Gülhane’de, kol kola, adımlarımız… Esenler’de, üzerinde nice benli yıllara yazan doğum günü pastası; doğum günümdü… Artıyor yalnızlığım. Düşündükçe deli deli ağlayasım geliyor. Haklı oluşun geliyor. Sarı saçlarından sen suçlusun, diyor şarkılar. Sarı saçlarından, boncuk gözlerinden, titreyen ellerinden, heyecandan gözlerime bile bakamayan hâlinden başka, evet, çok az şey geliyor aklıma.

Şimdi. Aradan aylar geçti. Şimdi. Sadece özlüyorum seni. Güzel anılar gibi hüzünlü. Hüzünlü şarkılar gibi güzelsin kentimde. Şimdi. Tut, desem de ellerimi. Utanıyorum. Israrlarımın boşunalığını hatırlıyorum.

Kayıp gidiyorsun elimden.

Bir mayıs akşamı, seni, Çukurcuma’daki o akşam yemeğinde görüyorum. Evlenmişsin. Çocuğu şimdilik düşünmüyorsunuz. Daha gençsin.

söz konusu orhan pamuk olunca pek adaletli yorumlayamıyorum zannedersem her cümle benim için olağan üstü olma niteliği taşıyor ve sevmediğim kişileikleri sevebilme yeteneğimede şaşıyorum

severek okuduğum kitaplardan biriydi kemal gibi seven biridaha varmıdırki saplantı derecesinde

orhan pamuğun en popülist romanıdır bence..diğerlerinden farklı buldum,daha basit,dili sade..beyaz kale,benim adım kırmızı,kar,cevdet bey ve oğulları,sessiz ev..... kurgusuyla ,diliyle karakteristik orhan pamuk romanlarıdır...

Fevkalade bir roman diye düşünüyorum. Orhan Pamuk o kadar güzel anlatmışki romanın içine giriyor eski istanbul da dolaşıyorsunuz. Çok az yazar bu kadar etkileyici betimleyebilir hikayesini....