Büyücü - John Fowles

Nicholas Urfe ile birlikte sayfalarca peşinden koşulan bir gizem, bir olgunlaşma ve özgürleşme yolculuğu..

Büyücü'nün, Fowles'in okuduğum (ve çok sevdiğim) romanlarından biri olmadığını söylemek zorundayım. 25 yaşlarında bir gencin İngilizce öğretmenliği yapmak üzere Yunanistan'ın ıssız bir adasında gitmesini ve orada karşısına çıkan güzel bir kız ve bilge bir adamla olan ilişkisini (nasıl oyuna getirildiğini) anlatıyor. İlla bir sınıflandırma yapmak gerekirse “Aşk Romanı” olduğu söylenebilir. “Sürpriz” roman sanatının vazgeçilmez unsurlarından biridir. Bu kitabın en çok eleştirilecek yanı, arka arkaya gelen ve bir yerde kabak tadı veren sürprizler olmuş. Bir süre sonra neye inanacağınızı şaşırıyor, her gördüğünüzün arkasında bir yanılsama arıyorsunuz.

çok iyi roman büyücü, olsaydı şöyle bir puan verirdim :10?

bataille'nin iç deney'ini hatırlatan kendine ulaşmak için geçilen gizemli yollar, yer yer heterotopya ve panoptikon kavramlarını hatırlatan conchis'in evi ki sade ve sodom'un 120 günü de gelebilir akıllara, shakespeare'e, yunan mitolojisine tonla gönderme. kahraman urfe, fowles earth-earph'ten yola çıkarak böyle isimlendirdiğini söylemişse de, eurydice için tartarus'a inen orpheus'u da hatırlatan, labirentimsi olay örgüsü ki elindeki ipin ariadne'ye mi yoksa minotaurus'a mı ait olduğunu asla bilemeyecek bir thesus, gerçeklikten hızlı bir kopuş, varoluşun didiklenmesi, oidipus.. ve belki de tüm kitabın özü: prens ve büyücü. ve belki de dünya bir oyun sahnesi.

★;;; 10 dan sonra boşluk bırakmayı unutmuşum salak gibi :) neyse, puanım 10 ★;

tamam hikaye burda bitti diyorum,
ama kitabın bitmesi için bir yığın sayfa var hala.
tedirgin ürkek
kendimden de şüphe ederek
usul usul sayfaları çevirip okumaya devam ediyorum
......

Okuduğum en iyi romanlardandı_ roman diyerek, bu kitabı kurgusal eser kategorisine sokmak her ne kadar onun değerini düşürmek gibi görünse de_
kafam da cevaplanmamış hatta sorulmamış binlerce soru kaldı, ancak bitirdiğim de yarım kalmışlık hissini yaşamadım. son olarak
cras amet qui numquam amavit quique amavit cras amet

John Fowles'ın, karakterlerine yüklediği ; hem kaçmak istenilen hem de bırakılamayan hallerinin kitap halidir bence Büyücü. Tıpkı Koleksiyoncu'da işlediği konu gibi.. Garip bir çekiciliği var bu adamın kitaplarının...

Muammanın romanı...
Sanırım okuduğum en iyi roman!

Geçenlerde birinci baskısını aldım sahaftan sene 1973 ...Kapağın arkasında şöyle yazıyor
Büyülü bir aşkın destanı,büyülü bir doğanın insanı çıldırtan ihtiraslara iten esrarengiz havası..Bu bir büyücümüydü ?Evet .İnsanlara aşkların en büyülüsünü öğretiyor.Bu bir büyücü müydü?Mutlaka .Çünkü yaşama denilen o esrarı herkesin yüreğine sokuyordu
Bu yazılanları okuyunca şaşırdım ya benim okuduğum Büyücü bu kadarmıydı ,kesinlikle değildi bence Büyücü ; Ya da daha büyük bir sırdı...

''şüpheciliğin mücadele edememeyi,kısaca iktidarsızlığı maskelediğini bütün çalışmalarımı hor görmenin en büyük çaba olduğunu bilmezdim.''

Büyücü'nün gerçek bir manası varsa, psikolojideki Rorschach testininkinden fazla değildir. Anlamı, okurda yarattığı her türlü tepkidir; hem bana kalırsa, önceden belirlenmiş doğru tepki diye bir şey yoktur.
1976 - JF